ก็ว่าจะพูดถึงนานแล้วอ่ะนะ เรื่องนี้ แต่ไม่มีโอกาสซักที เพราะห่างจากวงจร hi 5 ไปเกือบ 3 เดือน ด้วยหลายๆสาเหตุ ต้องรอฤกษ์ละครจบโน่นแหละ จึงได้มาเขียนแปะกัน ก็..นะ

อันเนื่องมาจากเจ้าหญิงอัตสึ(Atsuhime) ที่ทีแรกก็นั่งดูผ่านตาเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร แค่สะดุดใจที่โอคัทสึ ไม่ได้เอี้ยมเฟี้ยมเรียบร้อยตามมาตฐานญี่ปุ่นที่เขาเป็นกัน ไม่ถึงกับแก่นกะโหลกกะลาไร้สาระ ทำตัวไร้เดียงสาไปวันๆ แบบกฏราชสำนักมีกี่ข้อ ข้าทำผิดหมดทุกข้อ ใครจะทำไม..แล้วทุกคนจะเห็นดีเห็นงาม ปรับตัวตามไปซะหมด แต่ก็ไม่ได้ทำตัวประเภทนายของจักรวาล เป็นนางพญาชนิดสามโลกต้องสยบแทบเท้า เก่ง ฉลาดปราดเปรื่องไปทุกอณูความคิดขนาดนั้น แค่แสดงออกอย่างคนธรรมดาสามัญอย่างเราๆจะเข้าใจ รู้สึกและแสดงออกอย่างนั้นได้(ตามแต่ใจปรารถนา) ลักษณะของเธอเป็นแบบนั้น ปากตรงกับใจ และซื่อตรงต่อความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง ชอบเธอที่สุดก็ตรงนี้แหละ

ก็เลยนั่งดูมาเรื่อยๆและแอบเชียร์ให้ได้สมหวังกับท่านหูกาง นาโอโกโร่ โดยคิดว่าน่าสงสารชะมัดที่จะถูกจับคลุมถุงชนให้แต่งกับท่านโชกุนปัญญาอ่อนอย่างท่านอิเอซาดะ แต่พอมองไปเรื่อยๆ คำพูดแปลกๆของท่านโชกุนบ๊องๆคนนั้น ก็เริ่มจะทำให้สงสัยขึ้นมาแหม่งๆ ว่าทำไมอีตาบ้านี่ชอบพูดจาพิลึกพิลั่น เหมือนจะหลอกด่ายังไงก็ไม่รู้ แต่พี่แกปัญญาอ่อนนี่หว่า..ทำไมพูดเหมือนคนปกติในบางซีนฟระ !!! (เอาแค่ในละครนะ ยังไม่รวมถึงตัวตนจริงๆตามประวัติศาสตร์)ทีนี้..ความมาแตกก็อีตอนหลังแต่งงาน ที่ท่านหญิงเองก็สงสัยเหมือนกัน สีหน้าปกปิดได้ คำพูดโป้ปดได้ แต่สายตาหลอกกันไม่ได้ จึงคิดว่า ท่าทางท่านโชกุนคนนี้จะคมในฝักซะแล้ว..แล้วก็จริงซะด้วย ท่านหญิงคาดคั้นถามว่าจะเล่นละครตบตาเพื่ออะไร เลิกแกล้งปัญญาอ่อนได้แล้ว เพราะสายตาที่มองมาในวันไล่จับเป็ดมันไม่ใช่สายตาที่แสดงออกอยู่ในทุกวันนี้..ก็เลย เอาล่ะสิ งานเข้า อยากรู้ว่าพ่อจะเล่นแง่ แถถถถถถอะไรอีก..หลังจากวันนั้นก็เลยนั่งเฝ้าหน้าจอมาตลอด ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ที่ชอบไม่ใช่แค่เพราะเนื้อเรื่องที่อ่านประวัติศาสตร์คร่าวๆแล้วค่อนข้างจะซีเรียสและเซนซิทีฟสำหรับชาวญี่ปุ่นที่จะมาวิพากษ์วิจารณ์การเมืองการปกครอง และไล่ต้อนย้อนขึ้นไปถึงแก่นแห่งระบบศักดินา แต่นำเสนออกมาแบบสบายๆ ปนละเมียดละไมมากกว่า ไม่ว่าจะสถานที่ถ่ายทำ มุมกล้อง การจัดแสง เครื่องแต่งกาย กิริยาท่าทาง ภาษาที่ใช้(แม้จะแปลเป็นภาษาไทยได้ห่วยแตกโคตรๆ) ที่ดูแล้วอิ่มเอมใจ ได้ความรู้ แล้วก็ประทับใจมากๆด้วย โดยเฉพาะแคสนักแสดง อย่างท่านหญิงอัตสึ ที่มองทีไรก็ไม่สวยแบบญี่ปุ่นๆ หน้าตาดูวัยรุ่นและธรรมดามาก แต่ประทานโทษ..คุณเธอยิ้มทีโลกงี้สว่างไสวไปหลายร้อยเมตร ยิ้มน่ารักมาก โลกสดใสของเจ้าหญิงอัตสึ ประมาณนั้นเลย และอีกคนที่จะต้องกล่าวถึง เพราะเป็นหัวใจหลักของเราเลยคือ..ท่านคุโบไม่แคร์สื่อ โชกุนปัญญาอ่อน เจ้าของสายตาโรคจิตคนนั้น !!!

แว่บแรกที่เห็นมองว่าน่าจะเป็นตัวหลักของเรื่อง แต่ยังมองไม่ออกว่าพี่ท่านแกจะมาไม้ไหน และแล้วก็ได้เห็นฤทธิ์ เล่นได้สุดยอดมากๆโดยเฉพาะสายตายามที่เป็นท่านคุโบที่ไม่ปัญญาอ่อนนี่นะ หูยส์..เท่ห์สุดๆ เลิกเชียร์ท่านหูกาง หันมาไล่จับเป็ดกับท่านคุโบทันควันเลย พาวเวอร์ในการแสดงสูงมาก นัยตาสื่อความหมายเหลือเกิน นั่งนิ่งๆ หน้าเฉยๆ แต่ดูมีพลังมากๆโดยไม่ต้อ แสดงออกอะไรเลย เห็นแล้วขลัง ขนลุก ดูแล้วรู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองน้ำในบ่อ นิ่ง ลึก ไม่รู้ว่าในใจแอบซ่อนความคิดอะไรไว้ แล้วจู่ๆก็ลุกพรวดพราดมาทำเดี๋ยวนั้นเลย ไม่ให้ใครตั้งตัวติด รู้มาว่าเคยเล่นละครเวทีมาก่อน ดังนั้นจึงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรที่จะตีบทแตก เพราะพื้นฐานละครเวทีปกติจะแน่นอยู่แล้ว เพราะคุณต้องเล่นให้สด และส่งพลังไปถึงคนดูที่นั่งหลังสุดให้รู้สึกไปกับคุณให้ได้ ดังนั้นคนเล่นละครเวทีเขาจะใส่สุดฤทธิ์และฝึกมาอย่างดี ในขณะที่ตอนปัญญาอนก็เล่นได้ต๊องสุดๆเหมือนกัน ประเภทที่ว่า กำลังไหว้พระจู่ๆก็ยืนหาววอดๆหน้าตาเฉย หรือเล่นจับเป็ด เล่นซ่อนหา กระทืบเท้าเร่าๆเหมือนเด็กถูกขัดใจ อะไรงี้..เราก็เลยเอ๋อซะเอง แบบ..เฮ้ย เล่นได้ไงฟระ ใครแคสตัวนี้ให้เขาเล่น ถ้าไม่ใช่คนนี้เล่นใครจะเล่นได้ขั้นเทพขนาดนี้...สุดยอดมากๆ


จากสงสัยกลายเป็นใคร่รู้ จากใคร่รู้กลายเป็นติดตาม ผลสุดท้ายก็ติดงอมแงมอย่างที่เห็น ยอมรับว่าติดมาก ก็เพราะท่านคุโบสุดบ๊องนี่แหละ เล่นได้ใจดีจริงๆ อาจเพราะด้วยบุคลิก(ที่ขอเดาว่า)ขรึมๆโลกส่วนตัวสูง ดูลึกลับ มันทำให้ท่านโชกุนติสต์แตกแห่ง ม.วาเซดะ คนนี้ที่ดูเหมือนซื่อๆโง่ๆกลายเป็นคนมีลับลมคมในขึ้นมาทันที แต่บางครั้งในความเจ้าเล่ห์แสนกลปนมารยา ก็กลับแฝงความอบอุ่นด้วย ยังมีบุคลิกของเด็กที่ติดแม่ ช่างเล่น ช่างเจรจาอยู่ในนั้น แล้วก็มีความห่วงใยผ่านสีหน้า แววตา คำพูด และการกระทำด้วย(ถ้าไม่ถูกจับได้ซะก่อนนะ เพราะถ้ามีคนรู้ทัน พ่อก็จะแกล้งแอ๊บแบ๊ว แกล้งทำตาหยีขึ้นมาทันใด...เสียดายความหล่อโม๊ดดดดด) บุคลิกตัวละครมันเลยมีมิติ มีเสน่ห์ขึ้นมา แต่ก็ยังเจือธรรมชาติของความเป็นมนุษย์อยู่ ยังมีรัก โลภ โกรธ หลง บ้าบอคอแตกแทรกอยู่เป็นอาจิณ ซึ่งพอมารวมกับคาแรคเตอร์ส่วนตัวที่(ค่อนข้างจะ..)ติสต์แตกของพี่ท่าน มันก็เลยผสมรวมกันมาเป็นท่านอิเอซาดะดังที่เห็น คือเห็นแล้ว อืม...จะฮาไปไหนคะท่าน !!! 55555++

น่าเสียดายที่บทน้อยไปนิด พ่อเกิดจะทำบุญ(หรือบาป...?) มาน้อย ก็เลยชิงตายไปซะก่อน ไม่งั้นคงได้มีเฮมากกว่านี้ เป็นอันว่าต่อจากนี้ก็คงไม่ได้เห็นท่านอิเอซาดะวิ่งไล่จับเป็ดหลอกด่าชาวบ้านเขาอีกต่อไป ทิ้งไว้แต่ฉากอบอุ่นในห้องนอนที่ใส่ชุดขาว ระบายความในใจต่อกัน หวานน้อยเพราะที่ดีแต่เล่นโกะกันทั้งคืนไว้แค่นี้ แล้วทิ้งให้ท่านหญิงอัตสึกลายเป็นโอมิไดโดโกโระ สู้รบปรบมือกับท่านอี นาโนสุเกะ ท่านโยชิโตมิ(อิเอโมจิ) ท่านคัทสึโนะมิยะ ท่านเรียวมะ ท่านคัทสึ อิคุชิมะ ทาคิยามะ ท่านฮงจูอิน และอะไรทั้งหลายแหล่ที่จะหล่อหลอมให้เธอเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและยืนหยัดในสังคมศักดินาในวาระสุดท้ายของการปกครองระบอบโชกุน-การก้าวเข้าสู่สังคมยุคเมจิต่อไป( ดูแล้วรู้สึกเหมือนเธอเป็น time machine คือรอยต่อระหว่างสังคมยังไงยังงั้น)

จุดจบของละครเรื่องนี้ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก ทุกคนมีเหตุผลรองรับความคิด และการตัดสินใจของตัวเองทั้งนั้น ทุกคนมีสำนึกของความเป็นคนญี่ปุ่นที่รักชาติเหมือนกันภายใต้อุดมการณ์ แนวความคิดที่แตกต่าง..เท่านั้น ทั้งท่านนาริอากิระ ท่านไซโก ท่านโอคุโบ แม้กระทั่งท่านโยชิโนบุที่ดูจะเผด็จการหนักหนาในสายตาเราก็ยอมจำนนเพื่อชาติบ้านเมือง ทุกตัวละครที่มองผ่านสายตาท่านเท็นโชอิน ล้วนทำดีที่สุดแล้ว เท่าที่คนๆหนึ่งจะพึงมี พึงกระทำได้ แต่ในอีกมุมมองหนึ่ง มุมมองในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง..ถ้าเราเป็นท่านเท็นโชอิน เป็นคนที่ต้องยืนหยัด(อย่างยากเย็น)ให้ได้ ท่ามกลางปัญหารุมเร้ารอบด้าน แล้วต้องมองเห็นคนที่เรารัก คนที่เราผูกพัน จากเราไปต่อหน้าต่อตาที่ละคน ทีละคน...มันเป็นความรู้สึกที่...ทรมานนะ ก็เลยเสียดายแค่ว่า ผ่านอะไรที่เลวร้ายในชีวิตมาเยอะแล้ว ทำให้คนอื่นมามากแล้ว ขอสักครั้งได้มั้ย ให้ท่านหญิงได้กลับบ้านที่สัตสุมะซักครั้งก่อนออกจากโอโอขุ และให้ได้ลาท่านทาเตวากิ(นาโอโกโร่)บ้าง ให้ตัวเองได้มีความสุขบ้าง ทำเพื่อตัวเองบ้าง ..เท่านั้น การที่ได้เห็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้คนอื่นมากมายมหาศาล แต่ตัวเองได้แค่นั่งร้องไห้ ในมือกอดถุงผ้าเล็กๆที่แลกกันเพื่อเอาไว้ดูต่างหน้า แต่จะไม่มีวันได้พบคนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กแต่น้อยไปชั่วชีวิต เห็นแล้วมันโหดร้ายเกินไป..ใจคนเรามันเล็กนิดเดียวเท่านั้น รับความรู้สึกขนาดนั้นไม่ไหวหรอก..ใช่สินะ ใจคนเรามันก็เล็กๆแค่นี้

พล่ามเรื่องท่านคุโบอยู่ดีๆ ไหงมาเศร้าเสียได้...เฮ้อ



ว่าแต่เราชอบตอนจบที่สุดเลยนะ เป็น flash back ย้อนกลับไป ตั้งแต่ภาพปัจจุบัน วิ่งกลับไปหาอดีต ที่มีเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไล่จับผีเสื้ออย่างเบิกบานในสวนคนนั้น..เห็นแล้วมันยิ้มทั้งน้ำตาจริง ๆ

หวังว่าเขาจะใจดีทำเป็นซีดีออกมานะ จะได้หามาดูมั่ง..อยากดูอีกกกกกกกกกกกกกกก


*****************************************************************************************